Η Θεσσαλονίκη το 2010 με τα μάτια ενός χωριάτη!

Είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ την αγροτική έκθεση της Θεσσαλονίκης (Agrotica 2010). 'Έτσι για πρώτη φορά είχα να την τύχη να μείνω 5 24ώρα στην Θεσσαλονίκη και να κάνω αυτό που μου αρέσει όταν επισκέπτομαι ένα "ξένο" τόπο. Να παρατηρώ δηλαδή την ζωή των ανθρώπων, το περιβάλλον που ζουν, την ποιότητα ζωής και γενικά ότι μου κινήσει την περιέργεια ή τις αισθήσεις το αποθηκεύω σε ένα μικρό κομμάτι του εγκέφαλου και όταν έχω χρόνο το αναλύω.

Οι Κρητικοί και ιδιαίτερα οι Χανιώτες έχουν μια ιδιόμορφη σχέση και ευαισθησία στο άκουσμα του ονόματος Μακεδονία, διότι όπως ΔΕΝ γνωρίζετε, την Μακεδονία δεν την απελευθέρωσε ο Παύλος Μελάς, αλλά οι 15 Κρητικοί καπετάνιοι με τα παλικάρια τους. Εκ των οποίων οι 12 ήταν από τα Χανιά. Αλλά επειδή την ιστορία στην Ελλάδα την γράφουν και την διαμορφώνουν τα κόματα και όχι οι ιστοριογράφοι, ελάχιστοι γνωρίζουν την αλήθεια. Βλέπετε οι Κρητικοί οπλαρχηγοί και τα εκατοντάδες παλικάρια τους που απελευθέρωσαν το μεγαλύτερο κομμάτι της σημερινής Μακεδονίας δεν ανήκαν πολιτικά στην Βασιλική οικογένεια οπότε αποσιωπήθηκε και αλλοιώθηκε η ιστορία.
Τα έχουμε ξαναπεί όμως ότι η σύγχρονη ιστορία αυτού του κράτους είναι χαλκευμένη για να εξυπηρετεί το σύστημα...

Πάμε όμως στο θέμα μας.
Η πρώτη εντύπωση μόλις κατέβηκα από το αεροπλάνο ήταν: Αμάν τι κρύο είναι αυτό.
Το δαγκώσαμε με λίγα λόγια διότι την συγκεκριμένη ημέρα όπως μας είπε και ο ταξιτζής είχε πραγματικά κρύο.
Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση αλλά 2 φορές που χρειάστηκα ταξί και της 2 φορές το ράδιο του ταξί ήταν συντονισμένο σε ένα τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό με αθλητική ενημέρωση. Δεν ρώτησα ποιος σταθμός είναι, διότι θα με ρώταγε τι ομάδα είμαι και άντε να τους πω πως δεν είμαι μΠΑΟΚ ! :D
Για όλες τις υπόλοιπες μετακινήσεις μου στην πόλη χρησιμοποίησα τις αστικές συγκοινωνίες οι οποίες είναι πολύ εξυπηρετικές αν και οι στάσεις είναι λίγο μπερδεμένες και ανακατεμένες. Αυτό δεν κατάφερα να το εξηγήσω γιατί συμβαίνει, σίγουρα αυτοί γνωρίζουν καλύτερα. Αν πάντως ήταν στο χέρι μου θα άλλαζα το πλάνο τελείως...
Μιας και ξεκίνησα με το κομμάτι των συγκοινωνιών, έχω να πω ότι μέσα από αυτές τις διαδρομές έβγαλα πολλά συμπεράσματα.
Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι γενικά οι Θεσσαλονικείς είναι ευγενικοί άνθρωποι. Μου άρεσε πχ που όποιος έμπαινε από την πόρτα του οδηγού του έλεγε καλημέρα! Ή ευχαριστώ αν για κάποιο λόγο ο οδηγός έσπαγε το πρωτόκολλο για να εξυπηρετήσει μια γιαγιά ή κάποιον οποιοδήποτε που δεν πρόλαβε να πάει ακριβώς στην στάση ή ρωτούσε κάτι κτλ...
Είναι βασικό για εμένα να βλέπω μια πόλη που το "χαλαρά" έχει πια χαθεί, και ενώ οι άνθρωποι τρέχουν όπως ο όλος ο κόσμος για την επιβίωση, να μην συμπεριφέρονται σαν καλοκουρδισμένα δυτικού τύπου ρομποτάκια. Με τα πρέπει , τα δεν προβλέπετε, και την γενικότερη έλλειψη ανθρώπινης συμπεριφοράς. Γούσταρα που λέγανε καλημέρα, που άνοιγε την πόρτα 10 μέτρα μετά την στάση για επιβίβαση και δεν σε άφηνε στην βροχή να περιμένεις το επόμενο όπως προβλέπετε. Επίσης γούσταρα που ρώταγα και έπαιρνα ανθρώπινες απαντήσεις, με συναίσθημα και όχι τυπικές αστικές αρνήσεις ή καταφάσεις...

Επίσης συνειδητοποίησα, μετά από κουβέντα με ένα καλό φίλο πρώην Κρητικό και νυν Μακεδόνα, ότι ενώ έχει απλωθεί αρκετά σαν πόλη η Θεσσαλονίκη οι περιοχές που θα πας να ψάξει κάτι παραμένουν σχεδόν οι ίδιες. Δηλαδή για μπουζούκια θα πας στην τάδε περιοχή, για clubs στην τάδε, για φαγητό στην δείνα κτλ... Αυτό δείχνει ότι ο Θεσσαλονικιός δεν έχει πρόβλημα να διασχίσει μισή πόλη για να βρει αυτό που ψάχνει και δεν περιμένει να ανοίξει κάτι ανάλογο στην γειτονιά του. Διότι η γειτονιά του είναι τμήμα της ίδια πόλης που όλοι αγαπάνε...
Παρόλα αυτά δεν μπορώ να χαρακτηρίσω την Θεσσαλονίκη ως όμορφη πόλη. Έχει μερικά όμορφα σημεία αλλά σε γενικές γραμμές δεν χαρακτηρίζετε όμορφη πόλη.

Ένα θέμα που συζήτησα πολύ ώρα με φίλους από την Θεσσαλονίκη είναι το πως θα παραγγείλω σουβλάκι.
Εμείς οι νότιοι άμα πούμε ότι θέλουμε ένα σουβλάκι από όλα, εννοούμε μια πίτα γύρο με όλα τα παρελκόμενα.
Στην Θεσσαλονίκη αμα πεις ότι θέλεις ένα σουβλάκι από όλα, το σίγουρο είναι ότι δεν θα φας πίτα με γύρο αλλά μάλλον την σούβλα με τον γύρο στο κεφάλι.
Τώρα, όπως μου εξήγησαν τα παιδιά το σωστό είναι αυτό που λένε αυτοί, δηλαδή να λέω ότι θέλω μία πίτα με γύρο και ότι σουβλάκι είναι το λεγόμενο καλαμάκι ή ξυλάκι για εμάς. Φυσικά εγώ σαν γνήσιος Κρητικός δεν το παραδέχτηκα αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι μάλλον έχουν δίκιο... :D

Προς το παρόν δεν έχω να γράψω τίποτα άλλο, άμα μου έρθει έμπνευση θα κάνω Edit το post, εκτός από το ότι πρέπει να τελειώσει το metro σύντομα διότι το έχουν ανάγκη οι άνθρωποι.

Συγκεντρώνοντας λοιπόν τις εμπειρίες και τις σκέψεις μου από το ταξίδι στην Θεσσαλονίκη έχω να πω ότι:

α) Την Θεσσαλονίκη την αγαπάμε οι Κρητικοί για πολλούς και διάφορους λόγους.
β)Δεν είναι όμορφη πόλη αλλά έχει ανθρώπους που γουστάρουμε να κάνουμε παρέα.
γ)Οι στάσεις των λεωφορείων είναι σε λάθος μέρη.
δ)Το σουβλάκι είναι σουβλάκι και η πίτα με τον γύρο είναι απλά μια πίτα με γύρο.
ε) Δεν είμαστε μΠΑΟΚ αλλά δεν το λέμε.
στ)Με πρώτη ευκαιρία θα ξανάρθουμε.

Comments

σουβλάκι vs καλαμάκι

Νά ξανάρθετε καί νά γίνετε καί μΠΑΟΚ(άρα)!!
Όσον αφορά τή γνωστή διαμάχη, κάποιες διευκρινίσεις από wiki:

Το σουβλάκι είναι ένα χαρακτηριστικό ελληνικό έδεσμα, το οποίο είναι ονομαστό σε όλο τον κόσμο και το οποίο σερβίρεται κατ' εξοχήν σε ειδικά καταστήματα (σουβλατζίδικα). Είναι επίσης και ένας τύπος γρήγορου φαγητού που συναντάται σε υπαίθριες εκδηλώσεις εορταστικού χαρακτήρα. Στα ελληνικά πανηγύρια, σχεδόν πάντα συναντώνται πρόχειρες ψησταριές που πουλούν σουβλάκια με ψωμί.

Ιστορία

Η συνταγή είναι γνωστή από την ελληνική αρχαιότητα. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Αθηναίου στο έργο του Δειπνοσοφιστές, ότι ο Ηγήσιππος στο Οψαρτυτικό του, δηλ. στον οδηγό μαγειρικής που έγραψε, αναφέρει ένα έδεσμα που λεγόταν κάνδαυλος και ήταν κάτι ανάλογο με το σημερινό σουβλάκι. Συνδύαζε κομμάτια από ψητό κρέας, πίτα, τυρί και άνηθο και σερβιριζόταν με ζουμί (Αθήναιος, Δειπνοσοφιστές, 12, 516d).
Το σουβλάκι από εντόσθια αναφέρεται σε ρωμαϊκά κείμενα του 1ου αιώνα μ.Χ. αλλά και αργότερα στην Κωνσταντινούπολη, όπου μετά την άλωση, μικροπωλητές πωλούσαν στους δρόμους εκτός από φρούτα ή λαχανικά, και σουβλάκι με πίτα. Πλέον, και με την αύξηση του ανταγωνισμού, τα περισσότερα από τα καταστήματα, παρέχουν τα εδέσματά τους και σε πακέτο, για την κατανάλωσή τους στην οικία του κάθε ενδιαφερομένου.

Κύριο συστατικό: Κρέας

Αποτελείται από κομμάτια χοιρινού κρέατος περασμένα σε μικρή ξύλινη σούβλα ("καλαμάκι") και ψημένα. Στην περίπτωση αυτή, στην νότια Ελλάδα μπορεί να το παραγγείλει κανείς και σαν "καλαμάκι", το οποίο σερβίρεται συνήθως με μια φέτα ψωμί. Μπορεί επίσης να φτιαχτεί από κρέας κοτόπουλου που, αν συνδυαστεί με μπέικον, αποκαλείται "κοτομπέικον". Σπανιότερα φτιάχνεται και από κρέας αρνιού. Στην Ελλάδα το αρνίσιο σουβλάκι (Ντονέρ) δεν είναι τόσο διαδεδομένο, όπως για παράδειγμα είναι στις ανατολικές χώρες (Τουρκία, Αίγυπτο)

Δευτερεύοντα συστατικά και τοπικές ονομασίες

Στη Νότια Ελλάδα, σουβλάκι αποκαλείται επίσης και ο γύρος που σερβίρεται τυλιγμένος σε πίτα μαζί με ντομάτα, τζατζίκι και κρεμμύδι.

Στη Βόρεια Ελλάδα σερβίρεται τυλιγμένο σε πίτα ή ψωμάκι (και παραγγέλνεται σαν "σουβλάκι σε πίτα ή ψωμάκι") μαζί με πατάτες, ντομάτα, κρεμμύδι, κέτσαπ και μουστάρδα, ενώ προαιρετικά μπορεί να προστεθεί κάποιο είδος σαλάτας σε μορφή σαλτσας (τζατζίκι, τυροκαυτερή, κηπουρού, αγγουρομαγιονέζα κλπ).

Στην Κύπρο η αναφορά στο έδεσμα γίνεται συνήθως στον πληθυντικό (εκτός και αν η αναφορά γίνεται για να καθοριστεί το κύριο υλικό, π.χ. κοτόπουλο σουβλάκι), καθώς στα σουβλατζίδικα σερβίρεται πάντοτε σε κυπριακή πίτα, η οποία (με το περιεχόμενό της) αποτελεί πλήρες γεύμα. Η παραδοσιακή (κυπριακή) πίτα, εκτός από χοιρινά σουβλάκια, περιλαμβάνει ντομάτα, μαϊντανό και κρεμμύδι, ενώ συχνά μπαίνει και ψιλοκομμένο λάχανο. Αναφορικά με τα δευτερεύοντα συστατικά που συνοδεύουν τα σουβλάκια, υπάρχουν και ακόμη πιο τοπικές διαφοροποιήσεις, όπως για παράδειγμα το διαδεδομένο συνήθειο στη Λάρνακα να βάζουν στην πίτα και ταχίνι, και στη Λεμεσό να βάζουν και πίκλες. Εκτός από χοιρινό σουβλάκι, τα σουβλατζίδικα στην Κύπρο σήμερα προσφέρουν επίσης κοτόπουλο σουβλάκι και σεφταλιά, τα οποία μπορούν να παραγγελθούν και σε συνδυασμό (π.χ. μια πίτα "μιξ", η οποία περιέχει κατά το ήμισυ σουβλάκια και κατά το ήμισυ σεφταλιά), καθώς και άλλα είδη σχάρας, όπως χαλούμι ή μανιτάρια στην πίτα.

Το σουβλάκι αποτελεί θέμα εννοιολογικής διαμάχης μεταξύ των κατοίκων της Βορείου και της Νοτίου Ελλάδας. Αναφέρεται συχνά χιουμοριστικά ότι αν κάποιος στη Θεσσαλονίκη ζητήσει ένα «καλαμάκι», του προσφέρουν το αντικείμενο για τη κατάποση αναψυκτικών.

Το σουβλάκι εστιατορίου

Εκτός από το κλασικό σουβλάκι καλαμάκι φτιάχνονται, κυρίως στα εστιατόρια, και μεγαλύτερα σουβλάκια, συνήθως σε μεταλλική σούβλα (κοντοσούβλι), που σερβίρονται σαν μερίδα μαζί με πατάτες, σαλάτα και κάποια σως. Κάποιες φορές ανάμεσα στα κομμάτια κρέατος παρεμβάλλονται κομμάτια πιπεριάς και ντομάτας.

Φιλικά
Θανάσης Π.

σε ευχαριστώ για το χρήσιμο

σε ευχαριστώ για το χρήσιμο post :)