Ένα παλιό ρίζιτικο τραγούδι στην πρώτη στροφή του λέει: "Φίλοι οχτροί γινήκανε κι εδικοί μου ξένοι..."
Αυτό συμβαίνει και με την χώρα τούτη...

Η Σερβία αδελφοποιήθηκε με τους Τούρκους, υπόγραψε ένα σκασμό εμπορικές συμφωνίες με την Τουρκία και αλληλοκατάργησαν την βίζα ώστε οι 2 λαοί να ταξιδεύουν ελεύθερα στις 2 χώρες.
Η Αλβανία ζει με το όνειρο της μεγάλης Αλβανίας, έδωσε ναυτική βάση στην Τουρκία και γενικά δεν μας γουστάρει για πολλούς και διάφορους λόγους.
Τα Σκόπια έχουν την δική του ιστορία ενώ η σχέση μας με την Βουλγαρία υπάρχει κάπου από το Μπουρκάς μέχρι την Αλεξανδρούπολη.
Οι Ρώσοι, ναι αυτοί που εκπαίδευσαν μαζί με τους Ιταλούς και του Γάλλους κάποτε τον στρατό του Κεμάλ, έχουν ζωτικά συμφέροντα τα οποία μόνο η Τουρκία μπορεί να τα εξυπηρετήσει.
Οι Αιγύπτιοι ήδη μας έχουν γράψει, μαζί με την παραδοσιακή φιλία των 2 λαών, στο κάτω μέρος της σόλας των παπουτσιών τους και υπογράφουν συμφωνίες εκμετάλλευσης της Μεσογείου με την Τουρκία στις οποίες δεν αναγνωρίζετε Ελληνική κυριαρχία σε εκατοντάδες ναυτικά μίλια, δεν αναγνωρίζετε η Ελληνικότητα του Καστελόριζου και γενικά δεν υπάρχουμε πουθενά.
Η Κύπρος μας έχει διαμηνύσει ότι τα συμφέροντα της δεν μπορούν να διασφαλιστούν χωρίς συμμαχία με Ισραήλ, και έχει υπογράψει ήδη συμφωνίες με Ισραηλινές εταιρίες για εξόρυξη πετρελαίου σε χωρικά της ύδατα που φυσικά αμφισβητούνται από την Τουρκία.
Ο Καντάφι θέλει να μας πουλήσει ενέργεια που δεν χρειαζόμαστε αλλά εμείς θα την αγοράσουμε για μην μας πουλήσει και αυτός.
Η Μάλτα δεν ξέρω τι κάνει, ίσως Malta yok!

Μαζί με όλα αυτά έχουμε στην Ελλάδα το ΔΝΤ, λόγω χρεοκοπίας της χώρας από το πιο πριν χρεοκοπημένο πολιτικό της σύστημα το οποίο ψηφίζετε από χρεοκοπημένους ανθρώπους.
Το γενικότερο εσωτερικό πρόβλημα της Ελλάδας σηκώνει πολύ συζήτηση και πολύ βούρδουλα στο τέλος. Ίσως να σηκώνει και κουμπούρια και μια νέα επανάσταση όπως στο Θέρισο.
Ίσως να μην σηκώνει και τίποτα βέβαια, πέρα από ένα ωχ αδερφέ! Κλασικό Ελληνικό απόφθεγμα, ναι αυτών των απόγονων των Μυρμιδόνων...
Δεν μπαίνω στο κόπο να σχολιάσω αυτό το σημαντικό και σοβαρό θέμα, ας το σχολιάσει ο κάθε ένας μας στο μυαλό του πρώτα και κατόπιν ας κοιτάξει τα παιδιά του στα μάτια και να τους πει μια συγγνώμη. Τέλος.

Η εξωτερική πολιτική δεν σηκώνει πάλι καμία κουβέντα και καμία συζήτηση για άλλο λόγo όμως, διότι τα πράγματα είναι πολύ απλά.
Καταρχήν δεν υπάρχουν φίλοι αλλά μόνο συμφέροντα.(Σερβία,Άραβες κτλ)
Επίσης ότι χάνεις με πόλεμο μην περιμένεις να το πάρεις πίσω στα χαρτιά.(Κύπρος πχ)
Επίσης εν δυνάμει εχθρός είναι όποιος συνορεύει μαζί σου ακόμα και ο αδελφός.
Από την εποχή του Τροϊκού πολέμου είναι γνωστό ότι, ο εχθρός του εχθρού σου είναι φίλος σου την συγκεκριμένη στιγμή.(Israel vs Turkey)
Το "Σιωνιστικό προλεταριάτο" δεν μας αγάπησε ξαφνικά, ούτε μας έχει και πολύ, πολύ ανάγκη για να λέμε την αλήθεια, πιο πολύ ανάγκη τους Τούρκους έχουν όπως και όλες οι μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη. Αλλά η συγκυρία βλέπεις ευνοεί το συνοικέσιο.
Σίγουρα έχουμε να κερδίσουμε από αυτό το συνοικέσιο όπως σίγουρα έχουμε και να χάσουμε.
Όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Μια απόφαση όμως πρέπει να παρθεί, και από ότι φαίνεται πάρθηκε και ήταν θετική από την κυβέρνηση.
Προσωπικά δεν θα ήμουν υπό άλλες συνθήκες σε δίλημμα. Η απάντηση θα ήταν όχι, αν ήμουν ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος.
ΑΛΛΑ!!! ακόμα και τώρα, που δεν έχω εθνική ανεξαρτησία+κυριαρχία, μόνο μία λεπτομέρεια κλίνει την πλάστιγγα υπέρ του συνοικεσίου,
άμα βάλεις κάτω τον χάρτη έχουμε απομείνει μόνοι μας, πάνω κάτω και πλαγίως μας έχουν χεσμένους στην καλύτερη περίπτωση...
Ε λοιπόν αυτούς βρήκαμε τώρα να αλληλοϋποστηριχτούμε τι να κάνουμε;