Αγρότης μόνος ψάχνει...Ελλάδα

Κάποτε υπήρχε η Ελλάδα, υπάρχει ακόμα δηλαδή αλλά και δεν υπάρχει.
Δεν το βαθαίνω άλλο γιατί θα ξεστρατίσει το θέμα σε άλλους δρόμους πιο φιλοσοφικούς, ενώ το σημερινό μας "μάθημα" είναι πιο ρηχό και πιο βατό, διότι απευθύνετε στους Έλληνες πολιτικούς.

Ένα μεγάλο μείον των νεο-Ελλήνων είναι ότι δεν γνωρίζουν την σύγχρονη ιστορία τους. Και όταν λέω σύγχρονη εννοώ από την απελευθέρωση σιγά σιγά της Ελλάδας από τα δεσμά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας μέχρι και σήμερα. Γιατί ούτε σήμερα έχουμε πάρει χαμπάρι τι μας γίνετε, πχ ποιος έφαγε τα λεφτά του κράτους; και μην μου πείτε οι πολιτικοί, διότι ναι οι ποντικοί έφαγαν το τυρί αλλά όχι όλοι οι ποντικοί... Η Ιστορία είναι σωστή όταν περιγράφει γεγονότα πραγματικά, με ημερομηνίες, αριθμούς και ονοματεπώνυμο...
Έτσι ενώ επιτέλους μάθαμε πολλά για τους αρχαίους Έλληνες για την σοφία τους, το θάρρος τους, τις αρετές τους και τα λάθη τους, δεν έχουμε μάθει τίποτα πραγματικό για τους σύγχρονους Έλληνες και την προσφορά τους ή μη στην Ελλάδα και στο παγκόσμιο στερέωμα γενικότερα. Τον κακόμοιρο τον Εφιάλτη τον έχει μάθει πια όλη η ανθρωπότητα ως προδότη, αλλά από τότε μέχρι σήμερα φαίνεται πως δεν υπήρξε άλλος προδότης σε αυτό το κράτος, πλην του Κέκροπα στο Βυζάντιο...

Αλλά το σημερινό μας "μάθημα" κυρίες, κύριοι και αγαπητά μου παιδιά δεν έχει θέμα ούτε τους Έλληνες προδότες και το αν υπήρξαν ή αν υπάρχουν. Εδώ που φτάσαμε χρειαζόμαστε λύσεις και όχι καταγγελίες, δηλαδή χρειάζονται και οι καταγγελίες αλλά όχι από εμένα, υπάρχουν άλλοι για αυτές. Λύσεις χρειαζόμαστε, προτάσεις εφαρμόσιμες, άμεσα και χωρίς πολλά πολλά...
Βέβαια η Ιστορία μας διδάσκει και ειδικότερα η σύγχρονη ιστορία έχει πολλά να μας διδάξει αρκεί να ήμαστε καλοί μαθητές για μία φορά στην ζωή μας και να έχουμε καταλάβει καλά το μάθημα μας.

Συγκεκριμένα στον αγροτικό τομέα ένα καλό μάθημα έχει να μας δώσει ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Ο μοναδικός Έλληνας πολιτικός που εφάρμοσε αγροτική πολιτική, άλλωστε αν υπήρξε γεωργία βιώσιμη στην Ελλάδα μέχρι προχθές σε αυτόν οφείλετε. Το γιατί είναι έτσι τα πράγματα δεν χρειάζεται να το αποδείξω έχει αποδειχτεί από την ιστορία και όποιος θέλει μπορεί να την μάθει. Δυστυχώς η αγροτική πολιτική του Ελευθέριου Βενιζέλου σαν πρώτο στόχο ενώ είχε την οργάνωση των αγροτών και την ανάπτυξη βιώσιμων καλλιεργειών στην Ελληνική ύπαιθρο. Παρόλα αυτά δεν προέβλεπε την εξαγωγή των αγροτικών προϊόντων αλλά την κάλυψη των εσωτερικών αναγκών της χώρας. Διότι την εποχή εκείνη εισάγαμε τα πάντα, ειδικά το αλεύρι το οποίο φάνταζε όνειρο απατηλό ότι κάποτε θα είναι αυτάρκης το Ελληνικό κράτος σε αλεύρι...
Επίσης δεν προέβλεπε ότι οι ίδιοι οι αγρότες θα έκλεβαν τους ίδιους τους τους εαυτούς, αλλά αυτό θα το εξηγήσω παρακάτω.
Τέλος πάντων επί Βενιζέλου φτιάχτηκαν οι συνεταιρισμοί , η Αγροτική τράπεζα κ.α Επίσης τότε απαγορεύτηκε να καλλιεργεί και να φυτεύει ο κάθε ένας ότι θέλει όπου θέλει. πχ στην Κρήτη την πατρίδα του απαγόρευε να φυτεύουν καπνό, καλαμπόκι, βαμβάκι, και μιά σειρά από άλλα προϊόντα για να στηριχθούν οι βόρειες περιοχές της Ελλάδας που δεν μπορούσαν να καλλιεργήσουν άλλα προϊόντα λόγο κλίματος και εδαφολογικής διαμόρφωσης.

Με αυτά και με αυτά, φτάνουμε στο σήμερα όπου μετά από 100 χρόνια έλλειψης αγροτικής πολιτικής και αφού περάσαμε στον σύγχρονο αγρότη του "πέσε πίτα να φάω", δυστυχώς επτωχεύσαμεν.
Εννοείτε ότι οι αγρότες και οι μπαμπάδες μας έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την σημερινή κατάσταση, διότι εμείς κλέψαμε τους συνεταιρισμούς μας, από τα σπλάχνα μας βγήκαν και με την ψήφο μας αυτοί που τα φάγανε. Και δεν τα φάγανε μία και 2 φορές, διότι η αλήθεια είναι ότι επί Αντρέα Παπανδρέου χαρίστηκαν πάνω από μία φορά τα χρέη των αγροτικών συνεταιρισμών, δηλαδή οι κλεψιές που έγιναν, εις βάρος μάλιστα όλου του Ελληνικού λαού. Έτσι για να λέμε τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη.

Επειδή ο αγροτικός πληθυσμός της Ελλάδας δεν είναι άξιος να αυτο-οργανωθεί, επειδή υπάρχει έλλειψη παιδείας στην Ελλάδα γενικότερα πόσο μάλλον στον αγροτικό της πληθυσμό και επειδή αυτό το ρημάδι πρώην Ελληνικό κράτος πρέπει κάποτε να ασκήσει αγροτική πολιτική όσο αργά και είναι, (ας πεθάνουμε όρθιοι τέλος πάντων).

Προτείνω:
Το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & ΣΙΑ να αναλάβει την οργάνωση των αγροτών από μηδενική βάση.
Μέσα στα πλαίσια του φαλιρισμένου φιλελευθερισμού που δυστυχώς εμποδίζει την κρατική παρέμβαση στο όνομα του ελεύθερου ανταγωνισμού μπορούμε και πρέπει να παίξουμε ως κράτος και όχι ως μονάδες αγροτών χωρίς να έρθουμε σε ευθεία ρήξη με το σύστημα. Πως θα γίνει;
Παραλλάσσοντας και προσαρμόζοντας την αγροτική πολιτική του Ελευθέριου Βενιζέλου στην σύγχρονη εποχή.
Καταρχήν πρέπει να γίνει επιλογή των καλλιεργειών από το κράτος και κατά γεωγραφική περιοχή και κατά είδος καλλιέργειας.
Δηλαδή θα κάτσουν τον κώλο τους κάτω οι γραφιάδες και οι σύμβουλοί του υπουργείου και θα βρουν ποιες καλλιέργειες είναι βιώσιμες και ανταγωνιστικές πια στην Ελλάδα. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε τον αγρότη να το βρει από μόνος του σε ένα κόσμο που η παγκόσμια γνώση κάθε χρόνο διπλασιάζετε και που τα πάντα τρέχουν και αλλάζουν ή βουλιάζουν με ρυθμούς που δεν μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Υπάρχουν μελέτες για νέες καλλιέργειες από επιστήμονες εδώ και χρόνια, αλλά παραμένουν στα συρτάρια, αξιοποιήστε τις επιτέλους. Πχ το Ινστιτούτο Υποτροπικών Φυτών και Ελιάς στα Χανιά έχει τεράστιο αριθμών τέτοιων μελετών οι οποίες έγιναν με κόπο και χρήματα του Ελληνικού λαού, γιατί δεν το ενεργοποιείται;
Και ποιος ξέρει πόσα άλλα ιδρύματα και οργανισμοί στην Ελλάδα έχουν να πουν και να προσφέρουν;
Αφού λοιπόν βρείτε το τι θα καλλιεργείται και που ανά την Ελλάδα, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες κάθε περιφέρειας, θα ιδρύσετε 13 Α.Ε (δεκατρείς ανώνυμες εταιρίες). Μία για κάθε νέα περιφέρεια σύμφωνα με τον "Καλλικράτης". Στις εταιρίες θα μετέχουν και το κράτος με το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης ή κάποιον φορέα του και Έλληνες επιχειρηματίες αν επιθυμούν και όλοι οι δήμοι με ένα εκπρόσωπο ανά περιφέρεια.
Έπειτα θα ενεργοποιήσετε τις πρεσβείες μας ανά την υφήλιο οι οποίες θα παίρνουν προσφορές από κυβερνήσεις, επιχειρηματικούς ομίλους, και πάσα ενδιαφερόμενο ανάλογα με το προϊόν που ενδιαφέρει κατά περίπτωση.
Υπάρχει σε όλες τις πρεσβείες ανάλογο τμήμα.
Θα ενημερώνουν το αρμόδιο γραφείο του Υπουργείου Αγροτικής ανάπτυξης και όχι του υπουργείου εξωτερικών όπως γίνετε μέχρι σήμερα. Και το Υπουργείο αγροτικής ανάπτυξης θα ενημερώνει τις ανάλογες περιφέρειες Α.Ε για την εκάστοτε προσφορά.
Οι περιφέρειες Α.Ε θα κάνουν τους υπολογισμούς τους, θα προβλέπουν πόσα έξοδα χρειάζονται για την μεταφορά την μεταποίηση και ένα μικρό κέρδος για τα λειτουργικά έξοδα τους, και έπειτα θα βγάζουν την ανακοίνωση προς τους αγρότες ότι έχουν μια παραγγελία για το τάδε προϊόν με την δείνα τιμή για 2-3 χρόνια. Όποιος αγρότης συμφωνεί θα πηγαίνει να υπογράφει ένα συμβόλαιο με την περιφέρεια Α.Ε στο οποίο θα λέει ότι δεσμεύετε να παραδίδει στην Α.Ε τόσα κιλά ανά έτος, για τόσα χρόνια, ποιότητας τάδε. Οι Α.Ε με αυτόν τον τρόπο θα μπορεί να εξασφαλίζει τις ποσότητες που χρειάζεται για κάθε εμπορική συμφωνία σε σταθερή τιμή και ο αγρότης θα έχει συμφωνήσει αλλά και εξασφαλίσει ένα σταθερό εισόδημα για τα προϊόντα του για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
Εγκαταστάσεις μεταποίησης, αποθηκευτικοί χώροι κτλ υπάρχουν σε όλη την Ελληνική ύπαιθρο είτε κρατικοί , είτε συνεταιριστικοί είτε ιδιωτικοί για να αξιοποιηθούν όπου χρειαστεί.

Τα προβλήματα είναι πολλά βέβαια που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει το όλο αυτό εγχείρημα , από την μαλακία που δέρνει τους αγρότες, μέχρι τα συμφέροντα που θα θιχτούν, εθνικός και πολυεθνικός βεβαίως βεβαίως, μέχρι και τον κίνδυνο να αναλάβουν την διαχείριση των Α.Ε κλέφτες και να έχουμε πάλι μιά από τα ίδια.
Έλα όμως που έχουμε πιάσει πάτο και δεν έχουμε να χάσουμε και πολλά ακόμα είτε σαν κράτος είτε σαν μονάδες αγρότες.
Τόλμη χρειάζεται, τύχη και φαντασία, μπας και μας κάτσει...
Α! και εντιμότητα χρειάζεται, αλλά αυτό δεν μπορεί να το εγγυηθεί κανείς ίσως ούτε και για τον εαυτό του...
Στο κάτω κάτω αν αυτοί πραγματικά ήμαστε (λαμόγια), τότε έχουμε για βασιλιάδες αυτούς που μας ανήκουν, όπως πολύ σοφά λέει η Αγία Γραφή.

υγ.το blog αυτό διαβάζεται πιο ευχάριστα με browser ΕΛ/ΛΑΚ (μπας και ελευθερωθεί το μυαλό μας) και μουσική συνοδεία Νικόλα Άσιμο (στο φαλιμέντο του κόσμου αυτού).